غزل ۳۵۱ - آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد

آن کس که مرا با دل غمناک بر آورد
نتواندم از بوتهٔ غم پاک بر آورد ۱

آن نشأیِ شوخی که بر آورد گل از شاخ
چون لاله مرا با جگر چاک بر آورد ۲

دود دلم از چشم بداندیش نهان است
با آن که سر از روزن افلاک بر آورد ۳

ذاتش هم خود روست، از آن غیرت معشوق
در بر رخ نظارهٔ ادراک بر آورد ۴

آن گنج که جوید ز ملایک دل عرفی
از عرش فرود آمد و از خاک بر آورد ۵