غزل ۱۷۲۱ - خوش سوی ما آدمی، زانچه که ما هم خوشیم

خوش سویِ ما آدَمی، زانچه که ما هم خوشیم
آب حَیاتِ توایم، گر چه به شَکلْ آتشیم ۱

تو جو کبوتر بَچه، زادهٔ این لانه‌یی
گَر تو نیایی به خود، مات ازین سو کَشیم ۲

حاضرِ ما شو که ما حاضرِ آن شاهِدیم
مَستِ میْ‌اَش می­شویم، باده ازو می‌چَشیم ۳

تیزرَوان هَمچو سَیل، گر چه چو کُهْ ساکِنیم
نَعره‌زنان هَمچو رَعْد، گر چه چُنین خامُشیم ۴

جانِ چو دریا تو راست، بر کَفِ خود نِهْ بیا
گر چه که ما هَمچو چَرخ، بی‌گُنَهی می‌کُشیم ۵

زان سویِ این پنج حِسْ نوبَتِ ما پنج کُن
کان سویِ این شش جِهَت، خُسروِ این هر ششیم ۶

در پِیِ سُرنایِ عشق، تیزدَم و دلْ­نَواز
کَزْ رَگِ جان هَمچو چَنگ، بَهرِ تو در نالِشیم ۷

صِحَّتِ دعویِّ عشق، مَسْنَد و بالِش مَجو
ما نه چو رَنْجورکان، عاشقِ آن بالِشیم ۸

نورِ فَلَک شَمسِ دین، مَفْخَرِ تبریز، ما
از رُخِ آن آفتاب، چَرخْ درون، مَهْ وَشیم ۹