غزل ۱۳۹۸ - جماعتی‌که نظرباز آن بر و دوشند

جماعتی‌که نظرباز آن بر و دوشند
به جنبش مژه عرض هزارآغوشند ۱

ز حسن معنی دیوانگان مشو غافل
که این‌کبودتنان نیل آن بناگوشند ۲

به صد زبان سخن‌ساز خیل مژگانها
به دور چشم تو چون میل سرمه خاموشند ۳

ز عارض و خط خوبان جز این نشد روشن
که شعله‌ها همه با دود دل هماغوشند ۴

مقیدان خیالت چو صبح ازین‌ گلشن
به هر طرف‌که‌گذشتند دم بر دوشند ۵

دربن محیط چوگرداب بیخودان غرور
زگردش سر بی‌مغز خود قدح‌نوشند ۶

ز عبرت دم پیری‌ کراست بهره ‌که خلق
چو جام باده مهتاب پنبه درگوشند ۷

فریب الفت امکان مخورکه مجلسیان
چوشمع تا مژه برهم نهی فراموشند ۸

چه ممکن است حجاب فنا شود هستی
که نقشهای هوا چون سحر نفس‌پوشند ۹

زگل حقیقت حسن بهار پرسیدم
به خنده‌گفت‌که این رنگها برون‌جوشند ۱۰

کسی به فهم حقیقت نمی‌رسد بیدل
جهانیان همه یک نارسایی هوشند ۱۱