غزل ۱۳۹۹ - مبصّران حقیقت‌ که سر به سر هوشند

مبصّران حقیقت‌ که سر به سر هوشند
به رنگ چشمهٔ آیینه فارغ از جوشند ۱

نی‌اند چون صدف از شور این محیط آگاه
ز مغز خشک کسانی‌ که پنبه در گوشند ۲

علاج حیرت ما کن که رنگ‌باختگان
شکست خاطر آیینه خانهٔ هوشند ۳

زبان بیخودی رنگ کیست دریابد
شکستگان همه تن ناله‌های خاموشند ۴

مرا معاینه شد ز اختلاط قمری و سرو
که خاکساری و آزادگی هم‌آغوشند ۵

ملایمت نشود جمع با درشتی طبع
که عکس و آینه با یکدگر نمی‌جوشند ۶

به صبح عیش مباش ایمن از سیه‌روزی
مدام سایه و مهتاب دوش بر دوشند ۷

ز شوخ‌چشمی خویشند غافلان محجوب
برهنه است دو عالم اگر نظر پوشند ۸

تو هر شکست‌ که خواهی حوالهٔ ما کن
حباب و موج سراپا خمیدن دوشند ۹

کجا رسیم به یاد خرام او بیدل
که عاجزان همه چون نقش پا فراموشند ۱۰