غزل ۱۴۰۱ - چه بوربا و چه مخمل حجاب می‌بافند

چه بوربا و چه مخمل حجاب می‌بافند
به هر چه دیده گشادیم خواب می‌بافند ۱

قماش ‌کسوت هستی نمی‌توان دریافت
حریر وهم به موج سراب می‌بافند ۲

نفس چه سحر طرازد به عرض راحت ما
درین طلسم همین پیچ وتاب می‌بافند ۳

ز لاف ما و من ای بیخودان پوچ قماش
کتان به کارگه ماهتاب می‌بافند ۴

ز تار و پود هجوم خطش مشو غافل
که بهر فتنه‌‌ی آن چشم‌، خواب می بافند ۵

به کارگاه نفس ره نبرده‌ای کانجا
هزار ناله به یک رشته تاب می‌بافند ۶

کمند سعی جهان جز نفس درازی نیست
چو عنکبوت سراسر لعاب می‌بافند ۷

عبث به فکر قماش ثبات جامه مدر
به عالمی‌که تویی انقلاب می‌بافند ۸

به وهم خون شدهٔ‌کو چمن‌،‌کجاست بهار
هنوز رنگ به طبع سحاب می‌بافند ۹

ز تیغ یار سر ما بلند شد بیدل
به موج خیمهٔ ناز حباب می‌بافند ۱۰