غزل ۱۴۰۲ - قماش رنگ ز بس بی‌حجاب می‌بافند

قماش رنگ ز بس بی‌حجاب می‌بافند
به روی ‌گل ز دریدن نقاب می‌بافند ۱

مباش منکر اسرار سینه‌ چاکی ما
به‌ کارگاه سحر آفتاب می‌بافند ۲

ز زخم تیغ حوادث توان شدن ایمن
به جوشنی‌ که ز موج شراب می‌بافند ۳

به یک نفس سر بی مغز می‌خورد بر سنگ
جدا ز پشم‌ کلاه حباب می‌بافند ۴

درین چمن ‌که هوا داغ شبنم‌ آراییست
تسلّیی به هزار اضطراب می‌بافند ۵

تو خواه مرگ شمر خواه زندگی اندیش
همین به طبع ‌کتان ماهتاب می‌بافند ۶

کراست تاب رسایی بحث فرصت عمر
گسسته است نفس تا جواب می‌بافند ۷

توان شناخت ز باریک‌ریشی انفاس
که در قلمرو هستی چه باب می‌بافند ۸

کباب شد عدم ما ز تهمت هستی
بر آتشی‌ که نداریم آب می‌بافند ۹

ز گفت‌وگو به غبارم نظر متن بیدل
که بهر چشم ز افسانه خواب می‌بافند ۱۰