هوش مصنوعی: این شعر از بیدل به مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی می‌پردازد. شاعر از آیینه به عنوان نماد حقیقت و زیبایی مطلق یاد می‌کند و به نقد طبیعت و انسان‌های منکر و سطحی‌نگر می‌پردازد. او همچنین به موضوع عشق، معرفت و ریا در جامعه اشاره دارد و با استفاده از استعاره‌های پیچیده، مفاهیم انتزاعی را بیان می‌کند.
رده سنی: 18+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی سنگین، نیاز به درک بالای ادبی و فلسفی دارد که معمولاً در سنین بالاتر قابل درک است.

غزل ۱۴۰۳ - دلها تامل آینهٔ حسن مطلقند

دلها تامل آینهٔ حسن مطلقند
چندانکه می‌زنند نفس شاهد حقند ۱

طبعت مباد منکر موهومی مثال
کاین نقشها به خانهٔ آیینه رونقند ۲

چون گردباد فاخته‌های ریاض انس
هرچند می‌پرند به‌ گردون مطوقند ۳

در مکتب ادب رقمان رموز عشق
کام و زبان بهم چو قلمهای بی‌شقند ۴

جز مکر در طبیعت زهاد شهر نیست
این ‌گربه‌طینتان همه یک چشم ازرقند ۵

در جنتی‌که وعدهٔ نعمت شنیده‌ای
آدم کجاست اکثر سکانش احمقند ۶

این هرزه فطرتان به هر علم و فن دخیل
در نسخهٔ قدیم عبارات ملحقند ۷

شرم طلب هم آینه‌دار هدایتی است
پلها بر این محیط نگون گشته زورقند ۸

بیدل ‌کباب سوختگانم‌ که چون سپند
درآتشند وگرم شلنگ معلقند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۶۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۴۰۲ - قماش رنگ ز بس بی‌حجاب می‌بافند
گوهر بعدی:غزل ۱۴۰۴ - شور اشکم‌ گر چنین راه تپش سر می‌کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.