خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این متن شعری است که مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی را بیان می‌کند. شاعر از تحولات و دگرگونی‌هایی سخن می‌گوید که در جهان و درون انسان رخ می‌دهد. او از تبدیل تاریکی به نور، ضعف به قدرت، و ناامیدی به امید صحبت می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که با وجود همه مشکلات و محدودیت‌ها، راه‌حل‌هایی وجود دارد و انسان می‌تواند به تعالی برسد.

رده سنی: 16+ این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. درک کامل این مفاهیم نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد حاصل می‌شود.

اگر چه شرط نهادیم و امتحان کردیم
ز شرط‌ها بگذشتیم و رایگان کردیم

اگر چه یک طرف از آسمان زمینی شد
نه پاره پاره زمین را هم آسمان کردیم؟

اگر چه بام بلند است آسمان، مگریز
چه غم خوری ز بلندی، چو نردبان کردیم

پرت دهیم که چون تیر بر فلک بپری
اگر ز غم تن بیچاره را کمان کردیم

اگر چه جان مدد جسم شد، کثیفی یافت
لطافتش بنمودیم و باز جان کردیم

اگر تو دیوی، ما دیو را فرشته کنیم
وگر تو گرگی، ما گرگ را شبان کردیم

تو ماهی‌یی که به بحر عسل بخواهی تاخت
هزار بارت از آن شهد در دهان کردیم

اگر چه مرغ ضعیفی، بجوی شاخ بلند
برین درخت سعادت که آشیان کردیم

بگیر ملک دو عالم، که مالک الملکیم
بیا به بزم، که شمشیر در میان کردیم

هزار ذره از این قطب آفتابی یافت
بسا قراضهٔ قلبی که ماش کان کردیم

بسا یخی بفسرده کز آفتاب کرم
فسردگیش ببردیم و خوش روان کردیم

گر آب روح مکدر شد اندرین گرداب
ز سیل‌ها و مددهاش خوش عنان کردیم

چرا شکفته نباشی؟ چو برگ می‌لرزی؟
چه ناامیدی از ما؟ که را زیان کردیم؟

بسا دلی که چو برگ درخت می‌لرزید
به آخرش بگزیدیم و باغبان کردیم

الست گفتیم از غیب و تو بلی گفتی
چه شد بلی تو، چون غیب را عیان کردیم؟

پنیر صدق بگیر و به باغ روح بیا
که ما بلی تو را باغ و بوستان کردیم

خموش باش که تا سر به سر زبان گردی
زبان نبود زبان تو، ما زبان کردیم

مولوی

اگر چه شَرط نَهادیم و اِمْتِحان کردیم
زِ شرط‌ها بِگُذشتیم و رایگان کردیم

اگر چه یک طَرَف از آسْمان زمینی شُد
نه پاره پاره زمین را هم آسْمان کردیم؟

اگر چه بامِ بُلند است آسْمان، مَگُریز
چه غَم خوری زِ بُلندی، چو نردبان کردیم

پَرَت دَهیم که چون تیر بر فَلَک بِپَری
اگر زِ غَمْ تَنِ بیچاره را کَمان کردیم

اگر چه جانْ مَدَدِ جسم شُد، کثیفی یافت
لَطافَتَش بِنِمودیم و باز جان کردیم

اگر تو دیوی، ما دیو را فرشته کنیم
وَگَر تو گُرگی، ما گُرگ را شَبان کردیم

تو ماهی‌یی که به بَحْرِ عَسَل بِخواهی تاخت
هزار بارَت از آن شَهْد در دَهان کردیم

اگر چه مُرغِ ضعیفی، بِجویْ شاخِ بُلند
بَرین درختِ سعادت که آشیان کردیم

بگیر مُلْکِ دو عالَم، که مالِکُ الْمُلْکیم
بیا به بَزم، که شمشیر در میان کردیم

هزار ذَرّه از این قُطبْ آفتابی یافت
بَسا قُراضهٔ قَلْبی که ماش کان کردیم

بَسا یخی بِفَسُرده کَزْ آفتابِ کَرَم
فَسُردگیش بِبُردیم و خوش رَوان کردیم

گَر آبِ روحْ مُکَدَّر شُد اَنْدَرین گِرداب
زِ سیل‌ها و مَدَدهاشْ خوش عِنان کردیم

چرا شِکُفته نباشی؟ چو بَرگ می‌لَرزی؟
چه ناامیدی از ما؟ کِه را زیان کردیم؟

بَسا دلی که چو بَرگِ درخت می‌لَرزید
به آخِرَش بِگُزیدیم و باغبان کردیم

اَلَستُ گفتیم از غَیب و تو بلی گفتی
چه شُد بلیِّ تو، چون غَیب را عِیان کردیم؟

پَنیرِ صدق بگیر و به باغِ روح بیا
که ما بلیِّ تو را باغ و بوستان کردیم

خَموش باش که تا سَر به سَر زبان گردی
زبان نبود زبانِ تو، ما زبان کردیم

«مولوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir