غزل ۱۴۷۲ - آفاق جا ندارد همت کجا نشیند

آفاق جا ندارد همت کجا نشیند
سنگ از نگین براید تا نام ما نشیند ۱

جایی‌که خاک باشذ پشت وبلنذ هستی
تا چند سایه بالد یا نقش پا نشیند ۲

تاب و تب نفسها از یکدگر جدا نیست
در خانه‌ای ‌که ماییم راحت چرا نشیند ۳

همصحبتان این بزم از دیده رفتگانند
عبرت خوشست از اینها رو بر قفا نشیند ۴

فرصت نمی‌پسندد جا گرم‌ کردن از ما
آیینه پر فشانده‌ست تمثال تا نشیند ۵

زین ما و من ‌که داریم آفاق در خروش‌ست
ای‌ کاش سرمه ‌گردیم تا این صدا نشیند ۶

راه نفس دو دم بیش فرصت نمی‌کند گل
تاکی قفای شبنم صبح از حیا نشیند ۷

زین وحشتی ‌که ما را چون بو ز گل برآورد
مشکل‌که جای ما هم برجای ما نشیند ۸

بگذار تا دمی چند بر گرد خویش گردیم
عالم به دل نشسته‌ست دل در کجا نشیند ۹

درکارگاه دولت شور حشم شگون نیست
یکسر خروش جغد است هرجا هما نشیند ۱۰

از مرگ نیست باکم اما ز بی‌نصیبی
ترسم ز دامن او گردم جدا نشیند ۱۱

ای شور شوق بردار از جا غبار ما را
پامال یأس تا چند این بی‌عصا نشیند ۱۲

سرمایه پرفشانی‌ست اظهار بی‌نشانی‌ست
از رنگ و بو چه مقدارگل بر هوا نشیند ۱۳

بیدل به حکم تقدیر فرمانبر اطاعت
استاده‌ایم چون شمع تا سر ز پا نشیند ۱۴