غزل ۱۴۸۶ - دبده را مژگان بهم آوردنی درکار بود

دبده را مژگان بهم آوردنی درکار بود
ورنه ناهمواری وضع جهان هموار بود ۱

دور رنج و عیش‌ چون شمع آنقدر فرصت نداشت
خار پا تا چشم واکردن ‌گل دستار بود ۲

داغ حسرت‌کرد ما را بی‌صفاییهای دل
ورنه با ما حاصل این یک آینه دیدار بود ۳

موی چینی دست امید از سفیدی شسته است
صبح ایجادی که ما داریم شام تار بود ۴

روزگاری شد که هم بالین خواب راحتیم
تیره‌بختی بر سر ما سایهٔ دیوار بود ۵

غنچه‌سان از خامشی شیرازهٔ مشت پریم
آشیان راحت ما بستن منقار بود ۶

خجلت تردامنی شستیم چون اشک از عرق
سجده ما را وضوی جبهه‌ای درکار بود ۷

درگلستان چمن‌پردازی پیراهنت
بال طاووسان رعنا رخت آتشکار بود ۸

شب‌ که بی‌رویت شرر در جیب دل میریختیم
برق آهم لمعهٔ شمشیر جوهردار بود ۹

جلوه‌ای در پیشم آمد هر قدر رفتم ز خویش
رنگ گرداندن عنان تاب خیال یار بود ۱۰

دل ز پاس آه بیدل خصم آرام خود است
اضطراب سبحه‌ام پوشیدن زنار بود ۱۱