غزل ۱۷۳۳ - به جان عشق که از بهر عشق دانه و دام

به جانِ عشق که از بَهرِ عشقِ دانه و دام
که عَزمِ صد سَفَرسْتَم، زِروم تا سویِ شام ۱

نمی‌خورم به حَلال و حَرامْ من سوگند
به جانِ عشقْ که بالاست از حَلال و حَرام ۲

به جانِ عشقْ که از جانِ جانْ لطیف‌تَر است
که عاشقان را عشق است هم شراب و طَعام ۳

فُتاده وَلوَله در شهر از ضَمیرِ حَسود
که بازگشت فُلان کَس زِدوستْ دُشمن کام ۴

نه عشقْ آتش و، جانِ من است سامَنْدَر؟
نه عشقْ کوره و، نَقْدِ من است زَرِّ تمام؟ ۵

نه عشقْ ساقی و، مَخْمورِ اوست جانْ شب و روز؟
نه آن شَرابِ اَزَل را شُده‌ست جسمَمْ جام؟ ۶

نِهاده بر کَفْ جامی، بَرِ من آمد عشق
که ای هزار چو منْ عشق را غُلامِ غُلام ۷

هزار رَمز به هم گفته جانِ من با عشق
در آن رُموز نگُنجیده نَظْمِ حَرف و کلام ۸

بیار بادهٔ خامی که خالی است وَطَن
که عاشقِ زَر پُخته زِعشقْ باشد خام ۹

وَرایِ وَهْم، حَریفی کنیم خوش با عشق
نه عقل گُنجَد آن جا، نه زَحْمَتِ اَجْسام ۱۰

چو گُم کنیم من و عشقْ خویشتن در میْ
بیاید آن شَهِ تبریز، شَمسِ دین، که سَلام ۱۱