غزل ۱۷۳۹ - زهی حلاوت پنهان، در این خلای شکم

زِهی حَلاوت پنهان، در این خَلایِ شِکَم
مِثالِ چَنگ بُود آدمی، نه بیش و نه کم ۱

چُنان که گَر شِکَمِ چَنگ پُر شود مَثَلا
نه ناله آید از آن چَنگِ پُر، نه زیر و نه بَم ۲

اگر زِ روزه بِسوزد دِماغ و اِشْکَمِ تو
زِسوزْ ناله بَرآیَد زِ سینه‌اَت هر دَم ۳

هزار پَرده بسوزی به هر دَمی زان سوز
هزار پایه بَرآری به هِمَّت و به قَدَم ۴

شِکَم تَهی شو و می‌نال هَمچو نِی به نیاز
شِکَم تُهی شو و اسرار گو بِسانِ قَلَم ۵

چو پُر شود شِکَمَت در زمانْ حَشَر آرَد
به جایِ عقلِ تو شیطان، به جایِ کعبه صَنَم ۶

چو روزه‌داری، اخلاقِ خوب جمع شوند
به پیشِ تو چو غُلامان و چاکران و حَشَم ۷

به روزه­ باش که آن خاتَمِ سُلَیمان است
مَدِه به دیو تو خاتَم، مَزَن تو مُلْک به هم ۸

وَگَر زِ کَفِ تو شد مُلک و لشکرت بُگریخت
فراز آید لشکرت بر فراز علم ۹

رسید مایده از آسمان به اَهلِ صیام
به اِهتمامِ دعاهایِ عیسیِ مریم ۱۰

به روزه خوان کَرَم را تو منتظر می‌باش
از آنک خوان کَرَم بِهْ ز شوربای کَلَم ۱۱