غزل ۱۷۴۵ - فضول گشته‌ام امروز، جنگ می‌جویم

فُضول گشته‌ام امروز، جنگ می‌جویم
مَنوش نُکتهٔ مَستان، که یاوه می‌گویم ۱

تَنا بِسوز چو هیزُم، که از تو سیر شُدم
دِلا بُرو تو زِپیشَم، تو را نمی‌جویم ۲

لَگَن نَهاد خیالَش به چَشمهٔ چَشمَم
بَهانه کرد کَزین آبْ جامه می‌شویَم ۳

بِگُفتَمَش که به خونابه جامه چون شویی؟
بِگُفت خونْ همه زان سوست و من از این سویَم ۴

به سویِ تو همه خون است و سویِ من همه آب
نه قِبْطی‌اَم، که دَرین نیلْ موسَوی خویَم ۵