غزل ۱۷۴۹ - گه چرخ زنان همچون فلکم

گَهْ چَرخ زنانْ هَمچون فَلَکم
گَهْ بال‌زَنانْ هَمچون مَلَکم ۱

چَرخَم پِیِ حَق، رَقصَم پِیِ حَق
من زان وِیْ‌اَم، نی مُشْتَرکَم ۲

چون دید مرا، بِخْرید مرا
آن کانِ نَمَک زان بانَمَکَم ۳

شیر است یَقین در بیشهٔ جان
بِدْرید یَقین، اَنْبانِ شَکَم ۴

آن کو به قَضا داده‌ست رضا
قاضی کُندش روزی مَلِکَم ۵

یَاجوجْ مَنَم، مَاجوجْ مَنَم
حَد نیست مرا، هر چند یَکَم ۶

بَربَند دَهان، در باغ دَرآ
تا کم نکُنی، خَط‌هایِ چَکَم ۷