غزل ۱۷۵۱ - تشنهٔ خویش کن، مده آبم

تشنهٔ خویش کُن، مَدِه آبم
عاشقِ خویش کُن، بِبَر خوابم ۱

تا شب و روز در نماز آیم
ای خیالِ خوشِ تو مِحْرابم ۲

گَر خیالِ تو در فَنا یابَم
در زمانْ سویِ مرگْ بِشْتابم ۳

بر امیدِ خیالِ گوهرِ تو
جاذبِ هر مِسی چو قُلّابم ۴

بر امیدِ مُسبِّبُ الْاَسْباب
رَهزَنِ کاروانِ اَسْبابم ۵

رَحْمتی آر و پادشاهی کُن
کین فِراقِ تو بَر نمی‌تابم ۶

زان هَمی‌گردم و هَمی‌نالَم
که بر آبِ حَیاتْ دولابم ۷

زان چو روزَن گُشاده‌ام دل و چَشم
که تویی آفتاب و مَهْتابم ۸

آن زمانی که نامِ تو شِنَوَم
مَست گردند نام و اَلْقابم ۹

آن زمانی که آتشِ تو رَسَد
بجَهَد این دلِ چو سیمابم ۱۰

بس کُن از گفت، کَزْ غُبارِ سُخَن
خود سُخَن بَخش را نمی‌یابم ۱۱