غزل ۱۷۵۲ - کون خر را نظام دین گفتم

کونِ خَر را نِظامِ دین گفتم
پُشک را عَنْبَرِ ثَمین گفتم ۱

اَنْدَرین آخُرِ جهان زِ گِزاف
بَسْ چَمَن نامِ هر چَمین گفتم ۲

طوق بر گَردنِ کَپی بَستم
نامِ اَعْلی بر اَسْفَلین گفتم ۳

عُذر خواهید روح را که زِ عَجْز
صِفَتِ روحْ بَهرِ طین گفتم ۴

حلیهٔ آدم و خَلیفهٔ حَق
به هر اِبْلیس و هر لَعین گفتم ۵

زاغ را بُلبُلِ چَمَن خواندم
خار را سَرو و یاسَمین گفتم ۶

دیو را جِبْرئیل کردم نام
ژاژ را حُجَّتِ مُبین گفتم ۷

ای دَریغا که کانِ نِفرین را
از طَمَعْ چند آفرین گفتم ۸

از خَری بود آن نَبُد زِ خِرَد
که خَرِ ماده را تَکین گفتم ۹

توبه کردم ازین خَطا گفتن
همه عُمرم بَسْ اَرْ همین گفتم ۱۰