غزل ۱۷۵۳ - آمدم باز تا چنان گردم

آمدم باز تا چُنان گردم
که چو خورشید جُمله جان گردم ۱

سَرِ خُمِّ رَحْیق بُگْشایم
سَردِهِ بَزمِ سَرخوشان گردم ۲

عِشرت اکنون عَلَم به صَحرا زد
من چو فِکْرت چرا نَهان گردم؟ ۳

باغ خُلْد است جانِ من تا من
قُرَّةُ الْعینِ باغبان گردم ۴

برنگردم به گِردِ خود چون قُطب
گِردِ قُطْبان، چو آسْمان گردم ۵

چون شَبَم روز گشت، ای سُلطان
فارغ از بام و پاسْبان گردم ۶

کانِ زَرَّم، نِیَم زَرِ مَحدود
که پِیِ سنگِ اِمْتِحان گردم ۷

تَن زن از هِی هِی شَبانانه
پادشاهَم، چرا شَبان گردم؟ ۸