غزل ۱۶۹۲ - قد خمیده ندارد به غیر ناله حضور

قد خمیده ندارد به غیر ناله حضور
که نیست خانهٔ زنجیر بی‌صدا معمور ۱

وجود عاریت آیینه‌دار تسلیم است
مخواه غیر خمیدن ز پیکر مزدور ۲

محیط فال حبابی نزد ز هستی من
نماید آینه ‌ام را مگر سراب از دور ۳

به یاد جلوه قناعت‌کن و فضول مباش
که سخت آینه ‌سوز است حسن خلوت طور ۴

نقاب معنی مطلوب از طلب واکرد
قدح دماندن خمیازه بر لب مخمور ۵

شه سریر یقین شد کسی ‌که چون حلاج
فراشت از علم دار رایت منصور ۶

در این جنونکده حیرت‌طراز عبرتهاست
کمال باقی یاران به دستگاه قصور ۷

گزیرنیست به زبر فلک ز شادی وغم
به نوش و نیش مهیاست خانهٔ زنبور ۸

سفال خویش غنیمت شمر که مدتهاست
شکست چینی مو ریخت ازسر فغفور ۹

در آب ملک قناعت‌ که می‌خرند آنجا
غبار شوکت جم سرمه ‌وار دیده ی مور ۱۰

به چشم عبرت اگر بنگری نخواهی دید
ز جامه جز کفن ‌، از خانه‌ها ، به غیر قبور ۱۱

اگر نه‌ کوری و غفلت فشرده مژگانت
گشاد چشم مدان جز تبسم لب‌ گور ۱۲

گواه غفلت آفاق‌ کسب آگاهی‌ست
همان ‌خوش است که ‌باشد به خواب دیده ی ‌کور ۱۳

زبان ز حرف خطا محو کام به بیدل
به هرزه چند کشی دست از آستین شعور ۱۴