غزل ۱۷۱۵ - چو شمع غره مشو چشم بر حیا انداز

چو شمع غره مشو چشم بر حیا انداز
سریست زحمت دوشت به زبر پا انداز ۱

گدای درگه حاجت چه ‌گردن افرازد
بلندی مژه هم برکف دعا انداز ۲

اشارتی‌ست ز دی کشته‌های فردایت
که هرچه پیش توآرند بر قفا انداز ۳

به فکر خویش فتادی و باختی آرام
تو راکه‌گفت‌که خود را در این بلا انداز؟ ۴

جهان به‌کنج فراموشی دل آسوده‌ست
تو نیز شیشه به طاق همین بنا انداز ۵

کم از حباب نه‌ای‌، نازکن به ذوق فنا
سر بریده کلاهی‌ست بر هوا انداز ۶

به نام عزت اگر دعوی ‌کمال‌ کنی
به خانه‌های نگین نقش بوربا انداز ۷

شهیدحسرت آن نقش پای رنگینم
به خاک‌، جای‌گلم‌، برگی از حنا انداز ۸

غبار می‌کند از خاک رفتگان فریاد
که سرمه‌ایم‌، نگاهی به سوی ما انداز ۹

دگر فسانهٔ ما و منت‌ که می‌شنود
بنال وگوش بر آواز آشنا انداز ۱۰

به روی پردهٔ هستی‌که ننگ رسوایی‌ست
چو بیدل از عرق شرم بخیه‌ها انداز ۱۱