خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر از بیدل دهلوی، شاعر سبک هندی، به موضوعاتی مانند عشق، رنج، جستجوی معنا، و ناپایداری دنیا می‌پردازد. شاعر از هوس‌های گذرا، آشوب زندگی، و نیاز به تغییر در نگرش سخن می‌گوید. او از عیب‌ها و هنرهای مردم چشم‌پوشی می‌کند و به صلح و جنگ به یکسان می‌نگرد. شعر با تصاویری مانند غبار، آتش، و آب‌گهر، حالتی عرفانی و فلسفی دارد و در نهایت به مرگ و فراموشی اشاره می‌کند.

رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی این شعر برای درک و ارتباط برقرار کردن، به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند مرگ و ناپایداری دنیا ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین یا نامفهوم باشد.

سودای تک و تاز هوسها ز سر انداز
پرواز به جایی نتوان برد پر انداز

هرجا تویی آشوب همین دود و غبار است
از خویش برآ طرح جهان دگر انداز

شوری‌که ز زیر و بم این پرده شنیدی
حرف لب‌گنگش‌کن و درگوش‌کر انداز

رسوایی عیب و هنر خلق میندیش
ضبط مژه کن پردهٔ ناموس درانداز

صلح و جدل عالم افسرده مساوی‌ست
رو آتش یاقوت در آب‌گهر انداز

این عرصه اشارتگه ابروی هلالی‌ست
اینجا به دم تیغ برون آ سپر انداز

کمفرصتی عمر غبار نفسم را
داده‌ست ردایی که به دوش سحر انداز

گر از تو سراغ من‌ گمگشته بپرسند
بردارکفی خاک و به چشم اثر انداز

شیرینی جان نیست‌ گلوسوز چو شمعم
ای صبح تبسم نمکی در شکر انداز

نامحرم عبرتکدهٔ دل نتوان بود
این خانه بروب از خود و بیرون در انداز

ما خود نرسیدیم به تحقیق میانش
گر دست‌رسا هست تو هم درکمر انداز

پرسیدم از آوارگی دربه‌دری چند
گفتند مپرسید از آن خانه برانداز

بیدل ز تو تا من نتوان فرق نمودن
گر آینه خواهی به مزارم نظر انداز

«بیدل دهلوی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir