غزل ۱۷۲۷ - بی‌پرده است و نیست عیان راز من هنوز

بی‌پرده است و نیست عیان راز من هنوز
از خاک می‌دمد چوگلم پیرهن هنوز ۱

عمریست‌ چون‌ نفس همه جهدم ولی چه سود
یک‌گام هم نرفته‌ام از خویشتن هنوز ۲

چون شمع خامشی‌که فروزی دوباره‌اش
می‌سوزدم سپهر به داغ‌کهن هنوز ۳

ای محو جسم دعوی آزادیت خطاست
یعنی ز بیضه نیست برون پر زدن هنوز ۴

عالم به این فروغ نظر جلوه‌گاه‌ کیست
شمع خیال سوخته است انجمن هنوز ۵

فریاد ما به پردهٔ دل بال می‌زند
نگذشته است پرتو شمع از لگن هنوز ۶

اندوه غربت آب نکرده‌ست پیکرت
گل نیست ای ستمزده‌، راه وطن هنوز ۷

آسودگی ‌چو آب‌ گهر تهمت من است
دارد ز موج دامن رنگم شکن هنوز ۸

مرگم نکرد ایمن از آشوب زندگی
جمع است رشته‌های امل در کفن هنوز ۹

یک جلوه انتظار تو در خاطرم‌ گذشت
آیینه می‌دمد ز سراپای من هنوز ۱۰

برق تحیرم چه شد از خویش رفته‌ام
پرواز من بر آینه دارد سخن هنوز ۱۱

خاکستری ز آتش من‌گل نکرده است
دل غافل است از نمک سوختن هنوز ۱۲

از بی‌نصیبی من غفلت هوا مپرس
درخون تپید شوق و نگشتم چمن هنوز ۱۳

بیدل غبار قافلهٔ هرزه ‌تازی‌ام
مقصد گم است و می‌روم از خویشتن هنوز ۱۴