غزل ۱۷۵۷ - همتم شد بلند و تدبیرم

هِمَّتَم شُد بُلند و تَدبیرم
جُز به پیشِ تو من نمی‌میرم ۱

تو دَهانم گرفته‌یی که خَموش
تو دَهان­گیر و من جَهان‌گیرم ۲

زان زِ عالَم رُبوده‌ام حَلْقه
که به دستِ تو است زَنجیرم ۳

پیرْ ما را زِ سَر جوان کرده‌ست
لاجَرَم هم جوان و هم پیرم ۴

چون گُشادِ من از کَمانِ تو است
راست رو، خَصْم دوزْ چون تیرم ۵

با گُشادَت چه جایِ تیر و کَمان
هر دو را بِشْکَنم، بِنَپْذیرم ۶

دیدنِ غیرِ تو نِفاق بُوَد
من نه مَردِ نِفاق و تَزویرم ۷

با من آمیختی چو شِکَّر و شیر
چون شِکَر دَرگُداز از آن شیرم ۸

طاقَتَم طاق شُد زِ جُفتیِ خویش
درمَیَفکَن دِگَر به تَاخیرم ۹

دَردِ تَاخیر چون بَرآرَد دود
بَررَوَد تا اَثیرْ تَاثیرم ۱۰