غزل ۱۷۵۴ - چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس

چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس
همچو دویدن به طبع آبله محبوس ۱

ای نفس از دل برآر رخت توهم
خانهٔ آیینه نیست عالم ناموس ۲

ریخت ندامت به دامنم دل پر خون
آبله‌ای بود حاصل کف افسوس ۳

سرکشی از طینتم‌ گمان نتوان برد
نقش قدم‌ کس ندید جز به زمین‌بوس ۴

دامن شب تا به‌ کی بود کفن صبح
به‌ که برآیی ز گرد کلفت ناموس ۵

ناله در اشک زد ز عجز رسایی
آب شد این شعله از ترقی معکوس ۶

صد چمن امید لیک داغ فسردن
نامهٔ رنگم‌ که بست بر پر طاووس‌؟ ۷

آتش دیر از هوای عشق بلند است
گبر نفس غرهٔ دمیدن ناقوس ۸

چیست مجاز انفعال رمز حقیقت
جلوه عرق ‌کرد گشت آینه محبوس ۹

بیدل‌، اگر دست ما ز جام تهی شد
پای طلب‌ کی شود ز آبله مأیوس ۱۰