غزل ۱۷۵۹ - اه چه بی‌‌رنگ و بی‌نشان که منم

اَه چه بی‌‌رنگ و بی‌نشان که مَنَم
کِی بِبینم مرا چُنان که مَنَم؟ ۱

گفتی اسرار در میان آوَر
کو میانْ اَنْدَرین میان که مَنَم؟ ۲

کِی شود این رَوانِ من ساکِن؟
این چُنین ساکِنِ رَوان که مَنَم ۳

بَحْرِ من غَرقه گشت هم در خویش
بوالْعَجَب بَحْرِ بی‌کَران که مَنَم ۴

این جهانْ و آن جهانْ مرا مَطَلَب
کین دو گُم شُد در آن جهان که مَنَم ۵

فارغ از سودم و زیانْ چو عَدَم
طُرفه بی‌سود و بی‌­زیان که مَنَم ۶

گفتم ای جان تو عینِ مایی، گفت
عین چِبْوَد دَرین عِیان که مَنَم ۷

گفتم آنی، بِگُفت های، خَموش
در زبان نامَده­ست آن که مَنَم ۸

گفتم اَنْدَر زبان چو در نامَد
اینْت گویایِ بی‌­زبان که مَنَم ۹

می‌شُدم در فَنا چو مَهْ بی‌­پا
اینْت بی‌پایِ پادَوان که مَنَم ۱۰

بانگ آمد چه می‌دَوی؟ بِنْگَر
در چُنین ظاهرِ نَهان که مَنَم ۱۱

شَمسِ تبریز را چو دیدم من
نادره بَحْر و گنج و کان که مَنَم ۱۲