غزل ۱۷۶۱ - ما همه از الست هم‌دستیم

ما همه از اَلَست هم‌دَستیم
عاقِبَت، شُکر، بازپیوستیم ۱

ما همه هم‌دلیم و هم‌راهیم
جُمله از یک شَرابْ سَرمَستیم ۲

ما زِ کَوْنَینْ عشق بُگْزیدیم
جُز که آن عشقْ هیچ نَپْرستیم ۳

چند تَلْخی کَشید جانْ زِ فِراق
عاقِبَت از فِراقْ وارَسْتیم ۴

آفتابی دَرآمَد از روزَن
کرد ما را بُلند، اگر پَستیم ۵

آفتابا مَکَش زِ ما دامَن
نی که بر دامَنِ تو بِنْشَستیم؟ ۶

از شُعاعِ تو است اگر لَعْلیم
از تو هستیم ما، اگر هستیم ۷

پیشِ تو ذَرّه وار رَقْصانیم
از هوایِ تو بَندْ بِشْکَستیم ۸