هوش مصنوعی:
این متن بیانگر آرزوی تبدیل شدن به منبع نور و گرمابخش برای دیگران، همراهی با غمگنان، و تبدیل شدن به بخشی از طبیعت و جهان است. شاعر میخواهد همچون خورشید، دریا و کوه برای همه مفید باشد و به عنوان پناهگاهی امن برای ترسایان عمل کند. در نهایت، شاعر از بیان بیشتر خودداری میکند و تأکید میکند که فراتر از کلمات و زبان است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۷۶۲ - آمدستیم تا چنان گردیم
آمَدَسْتیم تا چُنان گردیم
که چو خورشید جُمله جان گردیم ۱
مونِس و یارِ غَمگِنان باشیم
گُل و گُلْزارِ خاکیان گردیم ۲
چند کَس را نهایم خاص چو زَر
بر همه هَمچو بَحْر و کان گردیم ۳
جانْ نِماییم جسمِ عالَم را
قُرَّةُ الْعَینِ دیدگان گردیم ۴
چون زمین نیستیم یَغْماگاه
ایمِن و خوشْ چو آسْمان گردیم ۵
هر کِه تَرسان بُوَد چو تَرسایان
هَمچو ایمان بَرو اَمان گردیم ۶
هین، خَمُش کُن، از آن هم اَفْزونیم
که بر اَلْفاظ و بر زبان گردیم ۷
که چو خورشید جُمله جان گردیم ۱
مونِس و یارِ غَمگِنان باشیم
گُل و گُلْزارِ خاکیان گردیم ۲
چند کَس را نهایم خاص چو زَر
بر همه هَمچو بَحْر و کان گردیم ۳
جانْ نِماییم جسمِ عالَم را
قُرَّةُ الْعَینِ دیدگان گردیم ۴
چون زمین نیستیم یَغْماگاه
ایمِن و خوشْ چو آسْمان گردیم ۵
هر کِه تَرسان بُوَد چو تَرسایان
هَمچو ایمان بَرو اَمان گردیم ۶
هین، خَمُش کُن، از آن هم اَفْزونیم
که بر اَلْفاظ و بر زبان گردیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۵۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۷۶۱ - ما همه از الست همدستیم
گوهر بعدی:غزل ۱۷۶۳ - ما که باده ز دست یار خوریم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
