غزل ۱۷۶۳ - ما که باده ز دست یار خوریم

ما که باده زِ دستِ یار خوریم
کِی چو اُشتُر گیاه و خار خوریم؟ ۱

ایمِنیم از خُمارِ مرگ، ایرا
می باقیِّ بی‌­خُمار خوریم ۲

جامِ مَردان بیار تا کِامْروز
بی‌­مُحابا و مَردوار خوریم ۳

به دَمِ ناشِمُرده زنده شویم
اَنْدَر آن دَمْ که بی‌­شُمار خوریم ۴

ساقیا پای‌دار تا زِ کَفَت
میِ سَرجوشِ پایدار خوریم ۵

پِیِ این شیرِ مَست می‌پوییم
تا کَباب از دلِ شکار خوریم ۶

زان دیاریم کَزْ حَدَث پاک است
روزیِ پاک از آن دیار خوریم ۷

نه چو کَرکَس اسیرِ مُرداریم
نه چو لَک لَک زِ حِرص، مار خوریم ۸