غزل ۱۸۰۰ - به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش

به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش
فشار چین جبین ریخت با عرق رنگش ۱

درین چمن سر و برگ حضور رنگ‌ کراست‌؟
حنا اگر نکشد دامن گل از چنگش ۲

گلی‌ که بوی وفای تو در نظر دارد
به سنگ هم چه خیال است بشکند رنگش ۳

به حیرتم چه تمنا شکست دامن اشک
که درد آبله پایی نمی‌کند لنگش ۴

خرد نداشت سر و برگ نشئهٔ تحقیق
ز یک دو جام رساندم به عالم بنگش ۵

تلاش وادی نومیدی‌ام از آن بیش است
که اشک سبحه‌ کشد در شمار فرسنگش ۶

مزار کوهکن آن دم که بی‌چراغ شود
فتیله ترکند از خون من رگ سنگش ۷

اگر ز آینهٔ دل غبار بردارند
عبیر پیرهن ‌کعبه جوشد از رنگش ۸

نیافتیم در این عبرت انجمن سازی
که چون سپند نغلتد به سرمه آهنگش ۹

به خویش باز نشد چشم ما ز وحشت عمر
دگر چه کار گشاید ز فرصت تنگش ۱۰

به چار سوی تامل نیافتم بیدل
ترازویی ‌که ‌گرانتر ز دل بود سنگش ۱۱