غزل ۱۸۰۷ - هرگه روم از خویش به سودای وصالش

هرگه روم از خویش به سودای وصالش
توفان ‌کند از گرد رهم بوی خیالش ۱

خواندند به‌کوثر ز لب یار حدیثی
از خجلت اظهار عرق‌کرد زلالش ۲

رنگی‌که دمید از چمن وحشت امکان
بستند همان نامهٔ پرواز به‌بالش ۳

از کلفت آیینهٔ عشاق حذر کن
بر جلوه اثر می‌کند افسون ملالش ۴

عمری‌ که ز جیبش شرر خسته نخندد
بگذار که پا‌مال کند گردش مالش ۵

تحریک زبان صرفهٔ بی‌مغز ندارد
سررشتهٔ‌رسوایی‌کوس است دوالش ۶

درونش همان قانع آهنگ خموشیست
هم‌کاسهٔ چینی نتوان یافت سفالش ۷

کلکی ‌که به سر منزل معنی‌ست عصایم
صد شمع توان ریختن از رشتهٔ نالش ۸

از مکر فلک اینهمه غافل نتوان زیست
چین حسدی هست در ابروی هلالش ۹

بیدل به قفس کرده‌ام از گلشن امکان
رنگی‌که نه پرواز عیانست و نه بالش ۱۰