غزل ۱۸۰۶ - مرغی که پر افشاند به گلزار خیالش

مرغی که پر افشاند به گلزار خیالش
پرواز سپردند به مقراض دو بالش ۱

سرگشتگی ذره ز خورشید عیان است
ای غافل حالم نظری‌ کن به جمالش ۲

در غنچهٔ دل رنگ بهار هوسی هست
ترسم که شکستن ندهد عرض کمالش ۳

چون لاله به حسنی نرسد آینهٔ دل
تا داغ خیالت نشود زینت خالش ۴

زین گونه که هر لحظه جمال تو به رنگیست
آیینهٔ ما چند دهد عرض مثالش ۵

هرذره‌که آید به نظر برق رم ماست
عالم همه دشتی‌ست که ماییم غزالش ۶

از الفت دل نیست نفس را سر پرواز
این موج حبابی‌ست‌گره در پر و بالش ۷

محمل صفت اظهار قماشی که تو داری
خوابی‌ست که تعبیر نمایی به خیالش ۸

هر چند برون جستن از این باغ محالست
دامن به هوا می‌شکند سعی نهالش ۹

از عاجزی بیدل بیچاره چه پرسی
نقش قدمت بس بود آیینهٔ حالش ۱۰