غزل ۱۷۶۵ - عاشق روی جان فزای توایم

عاشقِ رویِ جانْ فَزایِ توایم
رَحْمَتی کُن، که در هَوایِ توایم ۱

تو به رُخسارْ آفتابی و مَهْ
ما همه ذَرّه در هَوایِ توایم ۲

تا تو زین پَرده رویْ بِنْمایی
مُنْتَظِر بر دَرِ سَرایِ توایم ۳

ای کِه ما در میانِ مَجْلِس اُنْس
بی‌خود از شَربَتِ لِقایِ توایم ۴

خیره چون دُشمنان مَکُش ما را
کآخِر ای دوستْ آشنایِ توایم ۵

تو رضا می‌دَهی به کُشتنِ ما
ما همه بَندهٔ رضایِ توایم ۶

گر چه با خاتَم سُلَیمانیم
ای پَری‌زاده، خاکِ پایِ توایم ۷

شَمسِ تبریز جانِ جان‌هایی
ما همه بنده و گدایِ توایم ۸