غزل ۱۸۴۱ - پرکوته است دست به هر سو دراز حرص

پرکوته است دست به هر سو دراز حرص
غیر از گره به رشته نبسته است ساز حرص ۱

عزلت گزیده‌ایم و به صد کوچه می‌تپیم
آه از قناعتی‌ که کشد بی‌نیاز حرص ۲

در رنگ آبرو زرت ازکیسه می‌رود
انجام شمع بین و مپرس از گداز حرص ۳

خاکیم و هرچه‌ گل‌ کند از ما غنیمت است
ای غافلان چه وضع قناعت چه ساز حرص ۴

آثار شرم از نظر خلق برده‌اند
خاکی مگر شود شرهٔ چشم باز حرص ۵

از طبع دون هنوز به پستی نمی‌رسد
گرپا خورد ز نقش قدم سر فراز حرص ۶

دامن نچیده ایمن از آلودگی مباش
کاین مزبله پر است ز بول و براز حرص ۷

آنجاکه عافیت طلبی عزم جست و جوست
گامی به مقصد است قریب احتراز حرص ۸

تا مرگ چون نفس ز تک و تاز چاره نیست
خوش عالمیست عالم بی‌امتیاز حرص ۹

بیدل چو صبح صورت خمیازه بسته است
از خاک ما سپهر نشیب و فراز حرص ۱۰