غزل ۱۷۶۷ - تو چه دانی که ما چه مرغانیم؟

تو چه دانی که ما چه مُرغانیم؟
هر نَفَس زیرِ لب چه می‌خوانیم؟ ۱

چون به دست آوَرَد کسی ما را؟
ما گَهی گنج، گاه ویرانیم ۲

چَرخ از بَهرِ ماست در گَردش
زان سَبَب هَمچو چَرخْ گَردانیم ۳

کِی بِمانیم اَنْدَرین خانه؟
چون دَرین خانه جُمله مِهْمانیم ۴

گَر به صورت گدایِ این کوییم
به صِفَت بین که ما چه سُلطانیم ۵

چون که فردا شَهیم در همه مصر
چه غَم امروز اگر به زندانیم ۶

تا دَرین صورتیم از کَسْ ما
هم نَرَنجیم و هم نَرَنجانیم ۷

شَمسِ تبریز چون که شُد مِهْمان
صد هزارانْ هزار چندانیم ۸