غزل ۱۷۷۰ - آمد سرمست سحر دلبرم

آمد سَرمَست سَحَر دِلْبَرم
بی‌خود و بِنْشَست به مَجْلِس بَرَم ۱

گَرم شُد و عَربَده آغاز کرد
گفت که تو نَقْشی و من آزَرَم ۲

تو به دو پَر می‌پَری و من به صد
تو زِ دو کَسْ من زِ دو صد خوش­تَرَم ۳

گر چه فُروتَر بِنِشَستم زِ لُطف
مَن زِ حَریفانْ به دو سَر بَرتَرم ۴

یک قَدَحَم بیست چو جامِ شماست
تا همه دانند که من دیگرم ۵

ساغَرِ من تا لب و باقی به نیم
جان و دِلَم زَفْت و به تَنْ لاغَرَم ۶

صورتِ من نایَد در چَشمِ سَر
زان که ازین سَر نِیَم و زان سَرَم ۷

من پِنهان در دل و دلْ هم نَهان
زان که دَرین هر دو صَدَف گوهرم ۸

گَر قَدَحی بیش‌تَر از من خوری
من دو سَبو بیش­تَر از تو خورم ۹

گَر به دو صد کوه چو بُز بَردَوی
من کُه و بُز را دو شِکَم بَردَرَم ۱۰

چون بِدَوَم، مَهْ نَبُوَد هم­تَکَم
چون بِجَهَم، چَرخْ بُوَد چَنْبَرم ۱۱

چون بِبَرَم دست به سویِ سِلاح
دَشْنهٔ خورشید بُوَد خَنجَرم ۱۲

خُشک نِمایَد بَرِ تو این غَزَل
چون نَشُدی تَر زِ نَمِ کوثَرَم ۱۳

کور نِه‌اَم لیکْ مرا کیمیاست
این دِرَمِ قَلْب از آن می­خَرَم ۱۴

جُزو و کُلَم یارِ مرا دَرخور است
نی خورَدَم غَمّ و نه من غَم خورَم ۱۵