غزل ۱۹۱۵ - ای خانهٔ آیینه ز دیدار تو پرگل

ای خانهٔ آیینه ز دیدار تو پرگل
خون در دل ما چند کند رنگ تغافل ۱

امروز سواد خط آن لعل‌ که دارد
عینک ز حبابست به چشم قدح مل ۲

بر دامن پاکت اثری نیست ز خونم
شبنم ته دندان نگرفته‌ست لب گل ۳

عمریست‌ که‌ گم‌گشت در این قلزم نیرنگ
از موج و حباب انجمن دور و تسلسل ۴

در عشق جنون‌خیز پرافشانی کاهی‌ست
گر کوه شود پای به دامان تغافل ۵

هرحلقه ازین سلسله صد فتنه جنون است
غافل نروی در خم آن طرّه و کاکل ۶

از طینت امواج تردد نتوان برد
تا هست نفس فکر محالیست توکل ۷

هم نسبتی عجز تظلمکدهٔ ماست
مشکل‌ که خم شیشه برد صرفه ز قلقل ۸

پرواز عروج اثر درد ندارد
بر ناله ببندید برات پر بلبل ۹

همت هوس ترک علایق نپسندد
این جلوه از آنجاست‌ که او زد به تغافل ۱۰

بیدل همه‌جا آینهٔ صورت عجزیم
نقش قدمی را چه عروج و چه تنزل ۱۱