غزل ۲۰۰۳ - آنی که بی تو من همه جا بی ‌سخن نی‌ام

آنی که بی تو من همه جا بی ‌سخن نی‌ام
هر جا منم تویی‌، تویی آنجاکه من نی‌ام ۱

غیر از عدم پیام عدم کس نگفته است
در عالمی که دم زده‌ام زان دهن نی‌ام ۲

عجزم چو آب و آتش یاقوت روشن است
یعنی‌که باعث تری و سوختن نی‌ام ۳

حاشا که بشکنم مژه در دیدهٔ ‌کسی
گر مو شوم که بیش ز موی بدن نی‌ام ۴

ننموده‌ام درشتی طاقت به هیچکس
عرض رگ‌گلم رگ نشتر شکن نی‌ام ۵

نیرنگ حیرتی نتوان یافت بیش ازین
پیچیده‌ام به پای خود اما رسن نی‌ام ۶

عنقا به هر طرف نگری بال می‌زند
رنگم بهار دارد و من در چمن نی‌ام ۷

بیچاره‌ای تظلم غفلت‌ کجا برد
افتاده‌ام به غربت و دور از وطن نی‌ام ۸

عریانی از مزاج جنونم نمی‌رود
هر چند زیر خاک روم درکفن نی‌ام ۹

رنگم نهفته نیست که بویش کند کسی
کنعانی نقاب درم پیرهن نی‌ام ۱۰

بی‌فقر دعوی من و ما گم نمی‌شود
نی شد ز بوربا شدن آگه‌ که من نی‌ام ۱۱

یاران ترحمی که درین عبرت انجمن
من رفتنم چو پرتو و شمع آمدن نی‌ام ۱۲

بیدل تجددی‌ست لباس خیال من
گر صد هزار سال برآیدکهن نی‌ام ۱۳