غزل ۲۰۱۲ - خاکم به سر که بی تو به ‌گلشن نسوختم

خاکم به سر که بی تو به ‌گلشن نسوختم
گل شعله زد ز شش جهت و من نسوختم ۱

اجزای سنگ هم ز شرر بال می‌کشد
من بیخبر ز ننگ فسردن نسوختم ۲

شاید پیام یأس به ‌گوش تو می‌رسد
داغم‌ که چون سپند به شیون نسوختم ۳

جمعیتی ذخیرهٔ دل داشتم چو صبح
از یک نفس تلاش‌، چه خرمن نسوختم ۴

بوبی نبردم از ثمر نخل عافیت
تا ربشهٔ نفس به دویدن نسوختم ۵

افروختم به آتش یاقوت شمع خویش
باری به علت رگ گردن نسوختم ۶

در دشت آرزو ز حنابندی هوس
رنگی نیافتم‌ که به سودن نسوختم ۷

مشکل‌ که تابد از مژه بیرون نگاه شرم
گشتم چراغ و جز ته دامن نسوختم ۸

شرم وفا به ساز چراغان زد از عرق
با هر فتیله‌ای‌ که چو روغن نسوختم ۹

دوری به مرگ هم ز بتان داشت سوختن
مردم‌ که مردم و چو برهمن نسوختم ۱۰

بیدل نپختم آرزوی مزرع امید
کاخر ز یأس سوخته خرمن نسوختم ۱۱