غزل ۲۰۱۳ - به سعی ضعف ‌گرفتم ز دام خویش نجستم

به سعی ضعف ‌گرفتم ز دام خویش نجستم
بس است این که طلسم غرور رنگ شکستم ۱

ز بس که سرخوشم از جام بی‌نیازی شبنم
بهار شیشه به رویم شکست و رنگ ببستم ۲

سراغ گوشهٔ امنی نداشت وادی امکان
چو گرد صبح به صد جا شکستم و ننشستم ۳

گذشت همت ازین نه هدف به نیم تغافل
کمان ناز که زه کرده بود صافی شستم ۴

ز بس که می‌برم افسوس ازین محیط ندامت
حباب آبله دارد چو موج سودن دستم ۵

به این ادب فلکم‌گردهد عروج ثریا
همان ز خجلت بالیدگی چو آبله پستم ۶

نبود جوهر پرواز دستگاه سپندم
ز درد بی پر و بالی قفس به ناله شکستم ۷

دلیل عجز رسا نیست حیرتم به خیالت
ز بس‌ کمند نظرحلقه بست آینه بستم ۸

به رنگ آینه کز شخص غیر عکس نبیند
به عین وصل من بی‌خبر خیال پرستم ۹

کراست شبهه در ایجاد بی تعین بیدل
همان‌که در عدمم دیده‌اند بودم و هستم ۱۰