غزل ۲۰۶۱ - من خاکسار گردن ز کجا بلند کردم

من خاکسار گردن ز کجا بلند کردم
سر آبله‌ دماغی ته پا بلند کردم ۱

در و بام اوج عزت چقدر شکست پستی
که غبار هرزه تاز من و ما بلند کردم ۲

ز فسونگه تعین نفسی ز وهم‌ گل‌ کرد
چو سحر دماغ اقبال به هوا بلند کردم ۳

ز کجا نوای هستی در انفعال وا کرد
که هزار دست حاجت چو گدا بلند کردم ۴

صف غیرت خموشی علمی نداشت در کار
به چه سنگ خورد مینا که صدا بلند کردم ۵

طلب‌ گدا طبیعت نشناخت قدر عزت
خم پایهٔ اجابت به دعا بلند کردم ۶

ره وهم زیر پا بود تک وهم دور فهمید
که به رنگ شمع‌ گردن همه جا بلند کردم ۷

سر و کار خودسری ها ادب امتحانیی داشت
عرق نگون‌کلاهی ز حیا بلند کردم ۸

سحری نظر گشودم به‌ خیال سرو نازی
ز فلک گذشت دوشم مژه تا بلند کردم ۹

به هزار ناز گل‌ کرد چمن نیاز بیدل
که سر ادب به پایش چو حنا بلند کردم ۱۰