غزل ۲۰۶۳ - شب چشم امتیازی بر خویش باز کردم

شب چشم امتیازی بر خویش باز کردم
آیینهٔ تو دیدم چندان که نازکردم ۱

فریاد ناتوانان محو غبار عجز است
رنگی به رخ شکستم عرض نیازکردم ۲

سامان صد عبادت تسلیم ناتوانی
یک جبهه سجده بستم چندین نمازکردم ۳

حیرتسرای امکان از بسکه ‌کم فضا بود
بر روی هر دو عالم چشمی فراز کردم ۴

نومیدی طلبها آهی به جلوه آورد
بگسستم از دو عالم کاین رشته سازکردم ۵

آسوده‌ام درین دشت از فیض نارسایی
گر دست کوتهی کرد، پایی دراز کردم ۶

تنزیه موج می‌زد در عرصهٔ حقیقت
من از خیال تازی گرد مجاز کردم ۷

اندیشه سرنگون شد، سعی خرد جنون شد
دل هم تپید و خون شد تا فهم راز کردم ۸

نقد حباب بیدل از چنگ آگهی زنخت
شد بوتهٔ‌، گدازم چشمی که باز کردم ۹