غزل ۲۱۰۷ - زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم

زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم
درگردن گردون رسن انداخته بودم ۱

این عالم آشفته که هستی است غبارش
رنگیست‌ که من صبح ازل باخته بودم ۲

پرواز غبارم پر طاووس ندارد
همدوش خیالت نفسی تاخته بودم ۳

هیهات‌ که فردا چه شناسم من غافل
دیروز هم آثار تو نشناخته بودم ۴

پیشانی‌ام آخر ز عرق پاک نگردید
کز تاب رخت آینه نگداخته بودم ۵

جز باد نپیمودم ازین دشت توهم
چون صبح طلسم نفسی ساخته بودم ۶

درآتشم از ننگ فضولی چه توان‌کرد
او در بر و من آینه پرداخته بودم ۷

خاکسترم امروز تسلی‌گر دود است
پروانهٔ بیتاب همین فاخته بودم ۸

بیدل! ز میان دست غریبی به در آمد
تیغی‌که به میدان غرور آخته بودم ۹