غزل ۲۱۰۸ - به باغی که چون صبح خندیده بودم

به باغی که چون صبح خندیده بودم
ز هر برگ گل دامنی چیده بودم ۱

به زاهد نگفتم ز درد محبت
که نشنیده بود آنچه من دیده بودم ۲

چرا خط پرگار وحدت نباشم
به گرد دل خویش گردیده بودم ۳

جنون می‌چکد از در و بام امکان
دماغ خیالی خراشیده بودم ۴

اگر سبزه رستم و گر گل دمیدم
به مژگان نازت که خوابیده بودم ۵

هنوزم همان جام ظرف محبت
نم اشک چندی تراویده بودم ۶

شرر جلوه‌ای کرد و شد داغ خجلت
به این رنگ من نیز نازیده بودم ۷

قیامت غبار است صحرای الفت
من اینجا دمی چند نالیده بودم ۸

ندزدیدم آخر تن از خاکساری
عبیری بر این جامه مالیده بودم ۹

ادب نیست در راه او پا نهادن
اگر سر نمی‌بود لغزیده بودم ۱۰

ندانم ‌کجا رفتم از خوبش بیدل
به یاد خرامی خرامیده بودم ۱۱