غزل ۲۱۱۲ - تحیر آینهٔ عالم مثال خودم

تحیر آینهٔ عالم مثال خودم
بهانه گردش رنگست و پایمال خودم ۱

به داغ می‌رسد آهنگ زخم من چو هلال
هنوز جادهٔ سر منزل کمال خودم ۲

به هر چه می‌نگرم آرزو تقاضا نیست
چو احتیاج سراپا لب سوال خودم ۳

ز چینی آفت بی‌آبی‌ام مشو ای حرص
که من طراوت لب خشکی سفال خودم ۴

غبار دامن هر موج نیست قطرهٔ من
چو اشک در گره صافی زلال خودم ۵

رسیده ضعف بجایی ‌که همچو شمع خموش
شکست رنگ نهان ‌کرد زیر بال خودم ۶

بهار نازم و کس محرم تماشا نیست
به صد خیال یقین شد که من خیال خودم ۷

وداع ساز نموده‌ست ضعف پیکر من
خم اشارتی از ابروی هلال خودم ۸

به حیرت آینه‌ام بی‌نیاز هستی بود
تو جلوه ‌کردی و نگذاشتی به حال خودم ۹

درین المکده بیدل چه مجلس آرایی‌ست
چو شمع سوخت عرقهای انفعال خودم ۱۰