غزل ۲۱۱۵ - از قاصد دلبر خبر دل طلبیدم

از قاصد دلبر خبر دل طلبیدم
خاکم به دهن به، ‌که بگویم چه شنیدم ۱

عالم همه در چشم من از یأس سیه شد
جز کسوت پایم به بر دهر ندیدم ۲

آماج جهان ستمم‌ کرد ندامت
چندانکه ز دل آه کشم تار کشیدم ۳

دیوانه‌ام امروز به پیش که بنالم
ای کاش عدم بشنود آواز بعیدم ۴

جانا ز خیال تو به خود ساخته بودم
نازت به نگاهی نپسندید شهیدم ۵

می‌سوخت دل منتظر از حسرت دیدار
دامن زدی آخر به چراغان امیدم ۶

داغت به عدم می‌برم و چاره ندارم
ای‌گل تو چه بودی‌ که منت باز ندیدم ۷

هیهات به خاکم نسپردی و گذشتی
نومید برآمد کفن موی سپیدم ۸

از آمد و رفت تو کبابم چه توان کرد
رفتی و چنین آمدی ای رنج شدیدم ۹

می‌گریم و چون شمع عرق می‌کنم از شرم
ای وای‌ که یکباره ز مژگان نچکیدم ۱۰

رسم پر بسمل ز وفا منفعلم‌ کرد
گردی شده بر باد نرفتم چه تپیدم ۱۱

ای توسن ناز تو برون تاز تصور
رفتم ز خود اما به رکابت نرسیدم ۱۲

انجام تک و تاز درین مرحله خاکست
ای اشک من بی‌سر و پا نیز دویدم ۱۳

پیش که درم جیب‌ که ‌گردون ستمگر
عقلم به در دل زد و بشکست‌ کلیدم ۱۴

بیدل اگر این بود سرانجام محبت
دل بهر چه بستم به هوا، آه امیدم ۱۵