غزل ۲۱۶۷ - خاموشم و بیتابی فریاد تو دارم

خاموشم و بیتابی فریاد تو دارم
چندانکه فراموش توام یاد تو دارم ۱

این ناله‌ که قد می‌کشد از سینهٔ تنگم
تصویر نهال ز غم آزاد تو دارم ۲

تمثال‌ گل و رنگ بهارم چه فریبد
من آینهٔ حسن خداداد تو دارم ۳

هرچند به صد رنگ زنم دست تصنع
چون وانگرم خامهٔ بهزاد تو دارم ۴

تا زنده‌ام از جان‌کنی‌ام نیست رهایی
شیرینی و من خدمت فرهاد تو دارم ۵

گو شیشهٔ امکان شکند سنگ حوادث
من طاقی از ابروی پریزاد تو دارم ۶

پرواز نفس یاد گرفتاری شوق است
این یک دو پر از خانهٔ صیاد تو دارم ۷

چشمت به نگاهی ز جهان منتخبم‌کرد
تمغای قبول از اثر صاد تو دارم ۸

مطرب چه تراود ز نی‌بی‌نفس من
هر ناله که من دارم از ارشاد تو دارم ۹

بیدل تو به من هیچ مدارا ننمودی
عمریست‌که پاس دل ناشاد تو دارم ۱۰