غزل ۲۱۷۷ - چه حاجتست به بند گران تدبیرم

چه حاجتست به بند گران تدبیرم
چو اشک لغزش پایی بس است زنجیرم ۱

اثر طرازی اشک چکیده آن همه نیست
توان به جنبش مژگان‌کشید تصویرم ۲

ز بسکه ششجهت از من‌گرفته است غبار
اگر به چرخ برآیم همان زمینگیرم ۳

ز یأس قامت خم‌گشته ناله‌ام نفس است
شکسته‌اند به درد کمان تدبیرم ۴

جنون من چو نگه قابل تسلی نیست
مگر به دیدهٔ حیران‌کنند زنجیرم ۵

نگشت لنگر آسایشم زمینگیری
چو سایه می برد از خویش پای در قیرم ۶

نوای پست و بلند زمانه بسیارست
خیال چند فریبد به هر بم و زیرم ۷

رمید فرصت هستی و من ز ساده‌دلی
چو صبح می‌روم از خویش تا نفس‌گیرم ۸

دلیل حجت جاوید بیش از اینم نیست
که بی‌تو زنده‌ام و یک نفس نمی‌میرم ۹

به جای ناله نفس هم اگر کشم ‌کم نیست
نمانده است دماغ خیال تأثیرم ۱۰

هجوم جلوهٔ یار است ذره تا خورشید
به حیرتم من بیدل دل از که برگیرم ۱۱