غزل ۲۱۸۲ - ز سودای چشم تو تا کام ‌گیرم

ز سودای چشم تو تا کام ‌گیرم
دو عالم فروشم دو بادام گیرم ۱

شهید وفایم ز راحت جدایم
نه مردم به ذوقی که آرام گیرم ۲

سیه مست شهرت نی‌ام ورنه من هم
چو نقش نگین صبح در شام گیرم ۳

ز بس همتم ننگ تزویر دارد
محالست اگر دانه در دام گیرم ۴

چنین‌ کز طلب بی‌نیاز است طبعم
گدا گر شوم ترک ابرام گیرم ۵

چوشبنم چه لافم به سامان هستی
مگر از عرق صورتی وام گیرم ۶

درین انجمن مشرب غنچه دارم
زنم شیشه بر سنگ تا جام‌گیرم ۷

زمانی شود خواب عیشم میسر
که چون نقش پا سایه بر بام گیرم ۸

کمند نفس حرص صیاد عنقاست
به ‌این نارسایی مگر نام گیرم ۹

جهان نیست جز اعتبار من و تو
تو تحقیق دان‌ گر من اوهام‌ گیرم ۱۰

تجاهل سر و برگ هستی است بیدل
همه گر وصالست پیغام گیرم ۱۱