غزل ۲۱۸۱ - چه دولت است که من نامت از ادب گیرم

چه دولت است که من نامت از ادب گیرم
ز شرم دست تهی دامنی به لب‌گیرم ۱

به عشق اگر همه تن غوطه‌ام دهند به قیر
چوداغ لاله سحرها به طوف شبگیرم ۲

به این زبان که چو شمعم دماغ می‌سوزد
خموش‌ا اگر نشوم انجمن به تب‌گیرم ۳

خمار اگر نشود ننگ مجلس آرایی
به مستی حلب شیشه‌گر حلب‌گیرم ۴

غم وراثت آدم نخورده‌ام چندان
که راه خلد به امید این نسب‌ گیرم ۵

ندارم این همه رغبت به لذت دنیا
که ننگ آتشک از بوی این جلب گیرم ۶

چو موی چینی از اقبال من چه می‌پرسی
عنان به شام شکسته‌ست سعی شبگیرم ۷

خوشست چشم بپوشم ز نقش‌کار جهان
هزار نسخه به این نقطه منتخب‌گیرم ۸

ز طرف مشرب مستان خجل شوم بیدل
دمی‌که هفت فلک برگی از عنب‌گیرم ۹