غزل ۲۲۰۵ - بی روی تو گر گریه به اندازه‌ کند چشم

بی روی تو گر گریه به اندازه‌ کند چشم
بر هر مژه توفان دگر تازه ‌کند چشم ۱

تا کس نشود محرم مخمور نگاهت
دست مژه سد ره خمیازه‌کند چشم ۲

باز آی که چون شمع به آن شعلهٔ دیدار
داغ‌کهن خویش همان تازه‌کند چشم ۳

این نسخهٔ حیرت که سواد مژه دارد
بیش از ورقی نیست چه شیرازه ‌کند چشم ۴

هم ظرفی دریا قفس وهم حبابست
با دل چقدر دعوی اندازه‌کند چشم ۵

چون آینه یک جلوه ازین خانه برون نیست
از حیرت اگر حلقهٔ دروازه کند چشم ۶

عالم همه زان طرز نگه سرمه غبارست
یارب ز تغافل نفسی غازه ‌کند چشم ۷

کو ساز نگاهی‌که بود قابل دیدار
گیرم‌ که هزار آینه شیرازه ‌کند چشم ۸

از حسرت دیدار قدح‌گیر وصالیم
مخمور لقای تو ز خمیازه‌ کند چشم ۹

بیدل چمن نازگلی خنده فروش است
امید که زخم دل ما تازه ‌کند چشم ۱۰