غزل ۲۲۰۸ - تا می ز جام همت بد مست می‌کشم

تا می ز جام همت بد مست می‌کشم
جز دامن تو هر چه ‌کشم دست می‌کشم ۱

عنقا شکار کس نشود گر چه همت است
خجلت ز معنیی‌که توان بست می‌کشم ۲

قلاب امتحان نفس در کشاکش است
زین بحر عمرهاست همین شست می‌کشم ۳

ممتاز نیست عجز و غرورم ز یکدگر
چون آبله سری‌ که‌ کشم پست می‌کشم ۴

دل بستنم به‌گوشهٔ آن چشم صنعتی است
تصویر شیشه در بغل مست می‌کشم ۵

خاکستر سپند من افسون سرمه داشت
دامان ناله‌ای ‌که ز دل جست می‌کشم ۶

جز تحفهٔ سجود ندارم نیاز عجز
اشکم همین سری به کف دست می‌کشم ۷

چون صبح عمر هاست درین وادی خراب
محمل بر آن غبار که ننشست می‌کشم ۸

بیدل حباب‌وار به دوشم فتاده است
بار سری‌که تا نفسی هست می‌کشم ۹